„`html
Kościół Saint Jacques du Haut Pas w Paryżu
Kościół Saint Jacques du Haut Pas, usytuowany w piątej dzielnicy Paryża, to zabytkowa świątynia katolicka, która ma swoje korzenie w XVII wieku. Zlokalizowany na lewym brzegu Sekwany przy ulicy Saint-Jacques 252, kościół ten jest nie tylko miejscem kultu religijnego, ale także świadkiem bogatej historii oraz zmian społecznych, które miały miejsce w tej części stolicy Francji. Jego architektura i historia przyciągają zarówno wiernych, jak i turystów pragnących poznać bardziej szczegółowo dziedzictwo Paryża.
Historia powstania kościoła
Historia terenu, na którym obecnie stoi kościół Saint Jacques du Haut Pas, sięga roku 1180, kiedy to obszar ten został przekazany Braciom Szpitalnikom z Alto Pascio. Ta organizacja religijna zyskała uznanie jako pomocnicy pielgrzymów oraz biednych mieszkańców okolicy. Dzięki ich działalności w tym miejscu powstała kaplica, która stała się popularnym miejscem modlitwy dla lokalnych wiernych.
W 1572 roku, z inicjatywy Katarzyny Medycejskiej, Szpitalników zastąpili benedyktyni. Ci ostatni, zmuszeni opuścić swój klasztor przy ulicy Saint Denis, przystąpili do rozbudowy obiektów sakralnych, aby sprostać rosnącym potrzebom wiernych. Początkowo patronem kościoła miał być święty Magloire, a relikwie tego normandzkiego pustelnika trafiły do świątyni jeszcze za czasów Szpitalników. W 1584 roku zakończono budowę pierwszego kościoła, jednak szybko okazało się, że jego pojemność nie wystarcza dla dynamicznie rozwijającej się dzielnicy.
Zmienność ról i patronatów
W 1620 roku benedyktyni ustąpili miejsca oratorianom, którzy postanowili utworzyć seminarium duchowne na terenie klasztoru. Dzięki wsparciu finansowemu Gastona Orleańskiego, brata króla Ludwika XIII, rozpoczęto prace nad nową budowlą. Niestety środki szybko się wyczerpały i mieszkańcy dzielnicy nie byli w stanie sfinansować dalszych działań budowlanych. Ukończenie obiektu było możliwe tylko dzięki dotacji paryskiego parlamentu, który postanowił nadać świątyni imię świętych Jakuba Młodszego oraz Filipa.
W XVII wieku kościół stał się ważnym ośrodkiem jansenizmu – ruchu religijnego sprzeciwiającego się niektórym dogmatom katolickim. Wśród znanych postaci związanych z tą świątynią znajduje się Jean Duvergier de Hauranne oraz Anna Genowefa de Bourbon-Condé, księżna de Longueville. Owa księżna była odpowiedzialna za rozbudowę kościoła w latach 70. XVII wieku oraz zleciła projekt budynku Danielowi Gittardowi, architektowi znanemu z pracy nad kościołem Saint-Sulpice. Choć planowano dwie wieże, ostatecznie wzniesiono tylko jedną. W 1685 roku kościół został ponownie otwarty dla wiernych, mimo że prace przy bocznych kaplicach trwały jeszcze przez dłuższy czas.
Kościół w czasach rewolucji i renowacji
Podczas Wielkiej Rewolucji Francuskiej kościół został początkowo zamknięty dla wiernych. Wkrótce potem znalazł się na liście świątyń dostępnych dla katolików dzięki dekretowi o równości religii. W 1801 roku rozpoczęto prace nad rekonstrukcją obiektu po zniszczeniach spowodowanych rewolucją. W XIX wieku kontynuowano prace renowacyjne oraz rozbudowę kościoła,
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).