Kościół św. Siostry Faustyny Kowalskiej w Strachocinie
Kościół św. Siostry Faustyny Kowalskiej, znajdujący się w malowniczej wsi Strachocin, jest jednym z ważniejszych obiektów sakralnych w regionie. Usytuowany w gminie Stargard, w powiecie stargardzkim, obiekt ten pełni funkcję kościoła filialnego parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Krąpielu. Jego historia sięga XIII wieku, co czyni go nie tylko miejscem kultu religijnego, ale także cennym świadkiem lokalnej historii oraz architektury.
Historia kościoła
Budowa kościoła w Strachocinie datowana jest na trzynasty wiek, co sprawia, że jest to jedna z najstarszych budowli sakralnych w regionie. Początkowo obiekt służył społeczności luterskiej, a po reformacji przeszedł pod ich zarząd. W wyniku wydarzeń II wojny światowej kościół uległ znacznym zniszczeniom, co skutkowało jego dewastacją. Odbudowa miała miejsce w latach 1994-2004 i została zrealizowana według projektu inżyniera Macieja Płotkowiaka. Po zakończeniu prac budowlanych, nowo odrestaurowany kościół został poświęcony jako katolicka świątynia przez biskupa Zygmunta Kamińskiego.
Architektura kościoła
Kościół św. Siostry Faustyny Kowalskiej to budowla o charakterze salowym, wybudowana na planie prostokąta o wymiarach 20 na 11 metrów. Jego architektura łączy w sobie elementy gotyckie oraz neogotyckie, co można dostrzec zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz obiektu. Górne partie ścian noszą ślady przemurowań, co świadczy o wielowarstwowości budowli i jej długiej historii. W zachodniej elewacji znajduje się trójuskokowy portal, który przyciąga uwagę ze względu na swoje dekoracyjne detale.
Warto również zwrócić uwagę na portale umieszczone w północnej i południowej elewacji kościoła. Północny portal ma dwuuskokowy kształt, natomiast południowy jest nowym neogotyckim elementem architektonicznym. Wschodnia ściana kościoła zdobiona jest dwoma ostrołukowymi oknami neogotyckimi z oculusem powyżej nich. W sumie obiekt posiada pięć okien – dwa w południowej oraz trzy w północnej elewacji – które także mają cechy neogotyckiego stylu.
Wnętrze i wyposażenie
Wnętrze kościoła zachwyca prostotą oraz funkcjonalnością. Wschodnia ściana zawiera niszę pełniącą rolę tabernakulum, która charakteryzuje się trójkątnym zamknięciem. W przeszłości znajdował się tu barokowy ołtarz z początku XVIII wieku, który po 1945 roku został przeniesiony do innego kościoła – św. Anny w Grabowie. Warto zaznaczyć, że tego rodzaju przemieszczenie cennych elementów wyposażenia sakralnego było dość powszechne po wojnie ze względu na zniszczenia i zmiany administracyjne.
Obok kościoła znajduje się wolnostojąca drewniana dzwonnica, na której zawieszony jest dzwon pochodzący z 1904 roku. Dzwonnica ta stanowi ważny akcent wizualny i dźwiękowy dla lokalnej społeczności. Teren wokół kościoła otacza dawny cmentarz, którego kamienny mur dodaje miejscu charakteru historycznego. Po II wojnie światowej cmentarz uległ znaczącej dewastacji; obecnie urządzono
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).