Naum Eitingon – sylwetka radzieckiego wywiadowcy
Naum Isaakowicz Eitingon, znany również jako Leonid Aleksandrowicz Eitingon, to postać o niezwykle bogatej biografii, która odzwierciedla burzliwe czasy XX wieku oraz rozwój radzieckich służb specjalnych. Urodził się 31 maja 1899 roku w Szkłowie, w rodzinie żydowskiego urzędnika fabryki papieru. Jego życie zawodowe i osobiste było nierozerwalnie związane z politycznymi zawirowaniami i rewolucyjnymi zmianami, które miały miejsce w Rosji oraz na świecie.
Wczesne lata i początki kariery
Eitingon spędził swoje dzieciństwo w Mohylewie, gdzie ukończył 7 klas szkoły handlowej. W 1918 roku, zainspirowany rewolucyjnymi ideami, wstąpił do Armii Czerwonej. Już wtedy aktywnie angażował się w działania na rzecz nowego ustroju, co doprowadziło go do wstąpienia do partii lewicowych eserów między majem a październikiem 1917 roku. Po październiku 1919 roku stał się członkiem Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików).
W okresie „komunizmu wojennego” Eitingon brał udział w procesie rekwizycji oraz walce z kułactwem. W kwietniu 1919 roku został wysłany do Moskwy na szkolenie we Wszechrosyjskiej Radzie Spółdzielczości Robotniczej. Po powrocie do Białorusi, angażował się w obronę Homla, a następnie pracował jako instruktor związków zawodowych. Jego zaangażowanie w działania wojenne oraz organizacyjne stanowiło fundament jego późniejszej kariery.
Służba w wywiadzie
W maju 1920 roku Eitingon rozpoczął pracę w organach bezpieczeństwa, gdzie szybko awansował na różne stanowiska. Jego pierwsze zadanie to komisarz rejonu umocnionego Homel, a później komisarz spraw wojskowych oraz zastępca przewodniczącego homelskiego CzeKa. W tej roli miał okazję uczestniczyć w likwidacji zdrady E. O. Opperputa oraz walki z organizacjami przeciwrevolutionarnymi. W październiku 1921 roku doznał poważnej rany podczas bitwy pod Dawydowką, co zmusiło go do długiej rehabilitacji.
Od marca 1922 roku Eitingon był członkiem Zarządu GPU Baszkirii, a następnie przeszedł do centralnego aparatu OGPU, gdzie pełnił różnorodne funkcje związane z wywiadem zagranicznym. Jako rezydent OGPU działał kolejno w Szanghaju, Pekinie i Stambule, gdzie jego działalność często była ukryta pod przykrywką dyplomatyczną. W tym czasie zdobywał doświadczenie w pracy wywiadowczej i rozwijał umiejętności operacyjne.
Działalność podczas II wojny światowej
Podczas II wojny światowej Eitingon odegrał kluczową rolę w operacjach wywiadowczych ZSRR. W latach 1939-1941 uczestniczył w kontrowersyjnej operacji „Kaczka”, mającej na celu zamach na Lwa Trockiego. Po zabiciu Trockiego Eitingon udał się na Kubę, a następnie wrócił do Moskwy przed wybuchem wojny z Niemcami.
W trakcie konfliktu był odpowiedzialny za działania terrorystyczne i dywersyjne na tyłach przeciwnika. Zorganizował nieudany zamach na niemieckiego ambasadora w Turcji, von Papena. Jego umiejętności strategiczne oraz zdolność do podejmowania ryzykownych decyzji były kluczowe dla sukcesu operacji wywiadowczych ZSRR.</
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).