„`html
Robert Lachmann – Pionier Etnomuzykologii
Robert Lachmann to postać, która odegrała istotną rolę w rozwoju etnomuzykologii, badając muzykę krajów arabskich oraz kultur pozaeuropejskich. Urodził się 28 listopada 1892 roku w Berlinie, w rodzinie żydowskiej, co miało wpływ na jego późniejsze życie i karierę. Jego pasja do muzyki i języków obcych pchnęła go w stronę studiów, które kształtowały jego wiedzę i umiejętności. Zmarł 8 maja 1939 roku w Jerozolimie, pozostawiając po sobie znaczący dorobek naukowy.
Wczesne lata i edukacja
Lachmann rozpoczął swoją edukację na uniwersytetach w Berlinie i Londynie, gdzie studiował filologię angielską, francuską oraz arabską. Jego zainteresowanie różnorodnymi językami i kulturami miało kluczowe znaczenie dla rozwoju jego kariery badawczej. W trakcie I wojny światowej pełnił funkcję tłumacza w obozie jenieckim w Wünsdorfie, gdzie miał okazję zetknąć się z jeńcami arabskimi. To doświadczenie zainspirowało go do zbierania ich pieśni, co stało się ważnym elementem jego późniejszych badań nad muzyką arabską.
Studia muzykologiczne
Po zakończeniu wojny Lachmann wznowił studia, tym razem koncentrując się na muzykologii oraz językach semickich. Uczył się pod kierunkiem uznanych profesorów takich jak Johannes Wolf i Carl Stumpf na Uniwersytecie Berlińskim. W 1922 roku uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy dyplomowej pt. „Die Musik in den tunisischen Städten”. Publikacja ta pojawiła się w prestiżowym czasopiśmie „Archiv für Musikwissenschaft” w 1923 roku i dostarczyła cennych informacji o muzyce miejskiej w Tunezji.
Kariera zawodowa
Po ukończeniu studiów Lachmann podjął pracę w bibliotece miejskiej w Berlinie, a od 1927 roku był zatrudniony w jej dziale muzycznym. Jego praca tam pozwoliła mu na dalsze rozwijanie swoich zainteresowań oraz prowadzenie badań nad muzyką różnych kultur. W miarę jak zdobywał doświadczenie, odbył liczne podróże badawcze do krajów arabskich, co wzbogaciło jego wiedzę o miejscowych tradycjach muzycznych.
Zaangażowanie w badania nad muzyką orientalną
W 1930 roku Lachmann współpracował z innymi wybitnymi badaczami, takimi jak Hornbostel, Sachs, Schünemann i Wolf, aby założyć Gesellschaft zur Erforschung der Musik des Orients. Organizacja ta miała na celu wspieranie badań nad muzyką orientu oraz wymianę informacji między naukowcami zajmującymi się tym tematem. Lachmann był także redaktorem naczelnym kwartalnika „Zeitschrift für vergleichende Musikwissenschaft” w latach 1933–1935, co stanowiło ważny wkład w upowszechnianie wiedzy o muzyce porównawczej.
Problemy polityczne i emigracja
Niestety, sytuacja polityczna w Niemczech uległa dramatycznej zmianie po objęciu władzy przez nazistów. Jako Żyd Lachmann został odsunięty od pracy naukowej w 1933 roku, co zmusiło go do podjęcia trudnych decyzji dotyczących przyszłości. W 1935 roku opuścił III Rzeszę i emigrował do Palestyny. Tam kontynuował swoją karierę naukową i artystyczną, mimo trudnych warunków życia związanych z emigracją.
Kierowanie Instytutem Muzyki Pozaeuropejskiej
Po przybyciu do Palestyny Lachmann objął stanowisko kierownika
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).