Wprowadzenie
Willa Lewina, znajdująca się przy alei Akacjowej 12 we Wrocławiu, to wyjątkowy przykład architektury, który łączy w sobie elementy historyczne oraz nowoczesne. Ta zabytkowa willa, obok sąsiedniego budynku przy posesji nr 10, stanowi obecnie siedzibę British International School of Wroclaw (BISC). Jej historia jest złożona i bogata, co czyni ją interesującym obiektem zarówno dla miłośników architektury, jak i dla tych, którzy pragną poznać historię Wrocławia. W artykule tym przybliżymy zarówno historię posesji, jak i architekturę willi oraz jej znaczenie w kontekście kulturalnym miasta.
Historia posesji
Obszar, na którym obecnie znajduje się willa Lewina, w drugiej połowie XIX wieku należał do wsi Borek, będącej częścią Wrocławia. W 1871 roku berlińska spółka H. Quistrop & Co. nabyła 100 mórg ziemi od właściciela wsi, Szpitala Świętej Trójcy. Celem zakupu była budowa ekskluzywnego osiedla. Już rok później powstał plan parcelacji terenu, a ulice otrzymały nazwy inspirowane gatunkami drzew. Posesja nr 12 znajdowała się u zbiegu ulic Akacjowej oraz Alei Jaworowej, a w XIX wieku miała także adres Aleja Jaworowa 18/20.
Pierwszy budynek na tym terenie został zbudowany dla malarza J. A. Marschalla lub Paula Friedenthala w 1872 roku. Jego projektantem był Julius Neugebauer. Budynek miał dwie kondygnacje i trzy traktowy układ konstrukcyjny. Od strony ulicy zaprojektowano trzy pokoje, natomiast od strony ogrodu znajdowały się dwa pokoje oraz klatka schodowa. Na wyższej kondygnacji utrzymano podobny układ pomieszczeń z dodatkowym pokojem nad sienią wejściową. W piwnicy znalazły się kuchnia i pomieszczenia gospodarcze oraz pokoje dla służby. Całość była utrzymana w stylu neorenesansowym.
Architektura willi Ehrlicha
W 1907 roku pierwotna willa została wyburzona, a jej miejsce zajęła nowa konstrukcja zaprojektowana przez znaną firmę architektoniczną prowadzoną przez braci Richarda i Paula Ehrlichów. Realizację projektu zlecono firmie Lolat Eisenbeton Breslau A.G., specjalizującej się w budownictwie żelbetonowym. Nowa willa została ukończona w 1908 roku i miała dwie kondygnacje oraz użytkowe poddasze.
Budynek wyposażono w suterenę, gdzie znajdowały się pomieszczenia takie jak pralnia czy kotłownia, a na parterze umieszczono pokoje dzienne oraz kuchnię. Część mieszkalna była podzielona na dwie strefy: zachodnią i wschodnią. Zachodnia część zawierała sień wejściową oraz dużą przestrzeń holu z klatką schodową prowadzącą na piętro. Na piętrze umieszczono główną sypialnię z łazienką oraz inne pokoje gościnne.
Willa Lewina – zmiany we wnętrzach
W 1917 roku lub 1921 posiadłość zakupił Leo Lewin, kolekcjoner sztuki i kupiec związany z przemysłem odzieżowym. Po zakupie zdecydował się na gruntowną przebudowę wnętrz zlecając prace architektowi Oskarowi Kaufmannowi. Wnętrza zostały urządzone z wielką dbałością o szczegóły i przepych; pojawiły się intarsjowane ściany oraz bogate dekoracje artystyczne.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).