17 Dywizja Powietrznodesantowa (USA)
17 Dywizja Powietrznodesantowa, znana również jako Złote Szpony, była jednostką taktyczną wojsk powietrznodesantowych Armii Stanów Zjednoczonych, która istniała w latach 1943–1945 oraz 1948–1949. Jej historia jest związana z dramatycznymi wydarzeniami II wojny światowej oraz późniejszymi działaniami szkoleniowymi w czasie pokoju. Dywizja ta odegrała istotną rolę w kluczowych operacjach wojskowych, a jej osiągnięcia są pamiętane do dziś.
Powstanie i organizacja
17 Dywizja Powietrznodesantowa została utworzona 15 kwietnia 1943 roku w Camp Mackall, obozie szkoleniowym położonym w Karolinie Północnej. Dowództwo nad nią objął generał William M. Miley, który miał za zadanie przygotować jednostkę do działań bojowych. Wkrótce po sformowaniu, dywizja przeszła intensywne szkolenie, które miało na celu wykształcenie umiejętności niezbędnych do przeprowadzania skoków spadochronowych oraz działań w trudnych warunkach bojowych.
W sierpniu 1944 roku pierwsze oddziały dywizji zostały przetransportowane do Wielkiej Brytanii, gdzie miały się przygotować do nadchodzących operacji na kontynencie europejskim. W ramach organizacji dywizji znalazły się między innymi pułki piechoty szybowcowej i spadochronowej, bataliony artylerii oraz jednostki wsparcia. Struktura ta pozwalała na elastyczne reagowanie na różnych frontach walki.
Udział w II wojnie światowej
Chrzest bojowy 17 Dywizji miał miejsce podczas bitwy o Ardeny, która rozpoczęła się w grudniu 1944 roku. Dywizja została przydzielona do 3 Armii pod dowództwem generała George’a Pattona i brała udział w działaniach mających na celu odciążenie oblężonego Bastogne oraz wyparcie niemieckich sił z Belgii. Mimo trudnych warunków atmosferycznych i silnego oporu przeciwnika, żołnierze dywizji wykazali się niezwykłą odwagą i determinacją.
Po intensywnych walkach, 26 stycznia 1945 roku dywizja została wycofana z linii frontu. Jednak już niedługo później, 24 marca 1945 roku, wzięła udział w operacji Varsity – jednej z największych powietrznodesantowych akcji II wojny światowej. Celem operacji było wsparcie sił alianckich na terenie Niemiec poprzez zajęcie strategicznych terenów. Dywizja została zrzucona pod Diersfordt, a jej celem było opanowanie miejscowości oraz otaczającego lasu. Misja zakończyła się sukcesem, co przyczyniło się do dalszego postępu wojsk alianckich.
Okres powojenny i rozwiązanie
Po zakończeniu działań wojennych w Europie, 17 Dywizja Powietrznodesantowa pozostała w służbie okupacyjnej w północnych Niemczech. Jej obecność miała na celu stabilizację regionu oraz wsparcie odbudowy zniszczonych terenów po wojnie. Niestety, 3 lipca 1945 roku dywizja została rozwiązana, a jej poszczególne elementy przydzielono do innych jednostek, takich jak 13. i 82. Dywizje Powietrznodesantowe.
Warto zaznaczyć, że pierwotnie planowano wykorzystać te jednostki do walki z Japonią; jednakże kapitulacja tego kraju uniemożliwiła ich przerzut na Pacyfik. Po kilku latach nieaktywności, dywizja została reaktywowana 6 lipca 1948 roku jako jednostka szkoleniowa. Niestety, ponownie rozwiązano ją 19 czerwca
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).