Wstęp
USS Guardfish (SS-217) był amerykańskim okrętem podwodnym, który służył podczas II wojny światowej. Należał do typu Gato, pierwszego masowo produkowanego typu okrętów podwodnych w US Navy, które odegrały kluczową rolę w działaniach na Pacyfiku. Okręt ten zyskał reputację jednego z najbardziej skutecznych amerykańskich podwodniaków, a jego osiągnięcia w zakresie zatopień statków przeciwnika uczyniły go legendą. Po wojnie, jego sukcesy zostały potwierdzone przez Joint Army-Navy Assessment Committee (JANAC), które uznało, że USS Guardfish zdobył 19 potwierdzonych zatopień, w tym trzy niszczyciele, co przyczyniło się do znacznego osłabienia japońskiej floty handlowej.
Budowa i wprowadzenie do służby
USS Guardfish został zwodowany 2 grudnia 1941 roku w stoczni Electric Boat Company w Groton, Connecticut. Po przeprowadzonych testach morskich i szkoleniu załogi, okręt został przyjęty do służby 18 maja 1942 roku. Dowództwo nad nim objął komandor podporucznik Thomas Burton Klarking. Po zakończeniu pierwszych ćwiczeń i rejsów próbnych, jednostka została przygotowana do wyprawy na Pacyfik.
28 czerwca 1942 roku USS Guardfish wypłynął z bazy w New London i skierował się ku Pearl Harbor, gdzie dotarł 25 lipca. Od tego momentu stał się częścią Floty Pacyfiku i rozpoczął swoje misje bojowe, które miały znacząco wpłynąć na przebieg wojny na Pacyfiku.
Służba operacyjna
Okręt odbył 12 patroli bojowych, z których każdy był niezwykle intensywny i niebezpieczny. W trakcie tych misji USS Guardfish wykazał się dużą skutecznością oraz umiejętnością unikania detekcji przez japońskie jednostki eskortowe.
Pierwsze patrole
Pierwszy patrol USS Guardfish rozpoczął 6 sierpnia 1942 roku w rejonie Honsiu. Już na początku tego patrolu okręt zatopił kilka jednostek japońskich. W dniach 22-24 sierpnia wykonał szereg ataków torpedowych oraz artyleryjskich, które przyniosły wymierne efekty w postaci zatopienia trawlera oraz dwóch statków towarowych.
Drugi patrol rozpoczął się 30 września 1942 roku z Midway. Okręt ponownie odniósł sukcesy, zatapiając dwa statki handlowe, co świadczyło o ciągłym wzroście jego efektywności jako jednostki bojowej.
Patrole z intensywnymi starciami
W kolejnych patrolach USS Guardfish kontynuował swoje działania ofensywne przeciwko japońskiej flocie. W ramach trzeciego patrolu, który miał miejsce w styczniu 1943 roku, okręt zatopił kilka jednostek w tym stary niszczyciel „Shimakaze”. Kolejne misje były równie pełne wyzwań; czwarty patrol nie przyniósł sukcesów w postaci nowych zatopień, jednak piąty patrol zakończył się zatopieniem frachtowca „Suzuya Maru”.
Znaczenie taktyczne i operacyjne
USS Guardfish był nie tylko skutecznym narzędziem wojennym, ale również doskonałym przykładem zastosowania taktyki wojny podwodnej na Pacyfiku. Okręt wykorzystał zarówno ataki torpedowe jak i artyleryjskie, co było istotne szczególnie w kontekście działań przeciwko konwojom japońskim.
Zastosowanie przez USS Guardfish taktyki „wilczego stada”
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).